robbe a roma

dag allemaal,

steeds met een beetje vertraging, maar toch even een kort stukje over de maand april:

met pasen kwam sarah op bezoek met 2 erasmusvriendjes uit forli: ruxi en tobi! Fijne dagen, vele uitstapjes gedaan, orvieto, bolsena, ostia antica, via appia antica, de paus op st-pieters op pasen,... Ook een beresterk concert van Cocorosie gezien!

De laatste week van april was dan weer concert-hemel: in één week tijd prachtige concerten gezien van Sophia (zeer sterk concert met als afsluiters The River Song, Lost my Direction, Death comes so slow en The sea!) , Joan as Policewoman (verkouden maar in form!), en Bonnie prince billy (prachtig concert met covers van oa. 'i will always love you')

Daarna vertrokken richting portugal, maar daarover later meer!

groet,

robbe

Dag lieve kijkbuiskindertjes… Het blijkt al weer heel erg lang geleden dat ik hier nog iets heb neergepend, bij deze zal ik de voorbije maanden eens kort proberen samenvatten door eens door m’n foto’s te bladeren…

Vooreerst schiet het bezoek van Nikolaas & An-Sophie me te binnen, bij deze, bedankt om langs te komen! Verder examens, al heb ik daar weinig fotografisch materiaal van te presenteren, afscheid van erasmusvriendjes en vriendinnetjes die na een half jaartje al huiswaarts keren, een weekje met het hele gezin in Villard-de-Lans en Grenoble, en natuurlijk een hele hoop fantastische concerten met als hoogtepunten: The Early Day Miners, Micecars (vanaf heden mijn favoriete Italiaanse band, een aanrader!), Califone, Micah P. Hinson, een Radiohead-cover-band die verbazingwekkend Radiohead-getrouw klonk, Nouvelle Vague, en last but not least: een onvergetelijk en intiem concert van Zita Swoon!

En voor de rest, naast talrijke feestjes in Linux club en radiokaffé, ook een fantastische avond gehad met onze eigenste dr. Lektroluv!

ciao...

 

(zie ook foto-album)

Wederom lang geleden, aan de hand van wat foto's zal ik even kort de voorbije weken toelichten:

 

een paar concerten: Arab Strap (voor het laatst, want het was hun afscheidstournee!), You say party we say die! (matig concert), en een schitterend (uitverkocht) concert van The Twilight Sisters samen met Greg Dulli en Mark Lanegan, waar we alsnog zonder ticket zijn binnengeglipt!

Verder het bezoek van Serge&Laura, een gigantische politieke manifestie van Silvio Berlusconi die heel San Giovanni overspoelde, de match AS Roma-Valencia (1-0, live uit de Curva Sud!), een sint-feestje,...

 

Ook een eerste deadline gehad, eindelijk, en volgens de prof was het 'bello'!

 

Dat was het dan weer, ik zou zeggen misschien tot binnenkort, in de merelbeekse of gentse straten!

oei, weer lang geleden dat ik hier nog iets heb neergeschreven,

wat is hier nog zoal gebeurd?

Ik herinner me een bezoek aan een Italiaanse karaoke-tent (de blink182-impressie die Ariane&ik ten berde brachten viel een beetje uit de toon tussen al die Italiaanse levensliederen, maargoed...), het feestje dat daarna volgde was nog gekker: met grote ogen en open mond zagen we die locals daar een hele avond varianten van de vogelkesdans en een soort plopdans doen op erg foute 90s-beats! (En inderdaad, een dj die Reggi-gewijs af en toe het volume dichtdraait en in de microfoon "put your hands op in the air" en dergelijk schreeuwt, het mocht niet ontbreken!)

 

[op foto's: Philip, Ariane & hoe heette ze nu weer? // Ariane&ik // Natalie&mezelf]

 

De dag nadien toch vroeg uit de veren, want Wout kwam op bezoek! Onder een zalig zonnetje het Colloseum, Palatijnse heuvel,... bezocht.

Samen met Wout en Jolien naar tribute-to-John-Coltrane-concert geweest, de moeite!)

Later die week ook nog naar theater geweest, in het Italiaans... (vraag me dus niet waarover het ging!)

 

[op foto's: Wout&ik, Wout (x2), jazzconcert, zicht vanop de koepel van San Pietro]

 

 

We zijn weer een weekje verder en ik begin door te hebben hoe dit space-gedoe zowat werkt... Normaalgezien zouden jullie hier ook ergens foto's moeten kunnen bewonderen...

Wat is er hier ondertussen nog gebeurd? Felien is op bezoek geweest, er paar feestjes kwamen en gingen, ondanks de iets frissere temperaturen blijft het zonnetje schijnen,...

Als alles goed gaat zien jullie hieronder enkele foto's, kwestie van eens wat mensen voor te stellen:

het meisje met de (veel te duur betaalde) pint is Ariane, een toffe duitse studente geografie die houdt van dezelfde muziekjes als mij, ook gitaar speelt en altijd te vinden is voor een concertje enzo...

De 2 meisjes op de andere foto zijn Daniela & Andrea, altijd paraat voor drum&bassfeestjes en concertjes in de buurt!

Vrijdag zelf kennisgemaakt met (de vlaamse dj) Crossfire, die ons een pracht van een feestje had bezorgd, en ik kon toch maar met trots zeggen tegen m'n duitse gezelschap dat het "ene van bij ons" was ;)

ciao!

 

“stil zoals alleen een schaduw stil kan zijn…”

 

Hier gaat alles nog steeds goed. De voorbije weken concerten gezien van Schneider tm, mamooth, Midlake & Fion Reggan (een aanrader!), confuse the cat, ANTONY & THE JOHNSONS (subliem!!!),… 2 Drum&bass-feestjes bezocht, toch nog eens naar een paar erasmusfeestjes gegaan,…

Op 1 november zijn we hier rechtstreeks overgeschakeld van zomer naar winter. De dag voordien liep ik nog de hele dag enkel in t-shirt, en het was nog te warm. En dan plots, op 24u tijd, werd het koud. Nu kan je niet meer buiten zonder trui èn jas! Maargoed, het zonnetje blijft schijnen, dat is een troost.

Het bezoek van Thijs was een goede reden om eindelijk eens alle monumenten te gaan bezoeken, en het was de moeite!

 

“Hold on, hold on, don’t be scared, you’ll never change what’s been and gone…”

 

Ik zou iets kunnen schrijven over het weer, dat de zon hier elke dag schijnt, maar het toch zo langzaam aan frisser wordt. Ik zou kunnen vertellen over de eerste lessen die vrij chaotisch verlopen en waar ik toch zo ongeveer de helft van versta,… Dat er een volgende drum&bass-feestje aankomt, en concerten van Schneider TM en Midlake, van Antony and the johnsons en Joan as a Police Woman, van Arap Strap en Lou Reed,…Dat het culturele aanbod in Rome dus toch kan tellen. Dat het strijken van een kostuumbroek nog niet zo simpel is. Maar dat doet er allemaal niet zo veel toe nu. Niet dat wat volgt veel met Rome te maken heeft, Rome is maar er reden om het neer te schrijven.

Ken je die momenten waarop het tot je doordringt dat alles waar je jouw dagen en jouw hoofd mee vult slechts bijzaak is? Waarop je eens niet te druk bezig bent om te voelen dat je leeft, ademt, en anderen graag ziet,… Waarop je oude en vergeten vriendschappen mist, en hoopt dat je geluk kon schenken aan wie je ooit pijn hebt gedaan,… Ze komen meestal onverwacht, wakker geschud door hoe het zonlicht binnenvalt op een koude winterdag, door de juiste muziekjes, rake verzen of door een pakkende film.

Ik heb naar net The Butterfly Effect gekeken,  en naast het feit dat ik jullie die ten zeerste kan aanraden, rest me nog slechts te zeggen: bedankt dat jullie er zijn lieve allemaal! Ondanks – of dankzij? – de 3000 km afstand van huis voel ik me dichter bij jullie dan ooit. Tot een dezer… Ci vediamo…

 

[En ja, als ik dit morgen opnieuw lees zal het me ook wel wat melodramatisch lijken, maar ach, die dingen mogen ook wel eens uitgesproken worden nietwaar? Ze worden al zo vaak verzwegen…]

Gisterenavond naar San Lorenzo geweest, op het eerste zicht zo’n beetje de plaatselijke graslei. Vandaag de eerste les Italiaans gehad, en al een paar bekende gezichten tegengekomen. Iemand van de cursus Italiaans in Gent, iemand uit het hostel waar ik de eerste week verbleef, iemand van aan Valle Giulia,…

Zowaar, de nachten worden steeds frisser, maar onder blauwe hemels blijven de dagen zich wentelen in warme zonnestralen. Zelfs de architectuurfaculteit ontwaakt langzaam uit haar zomerslaap. De eerste lessen zullen eerstdaags aanvangen. Vrijdag stellen de verschillende professoren hun ontwerpopdrachten voor.

Zaterdagavond een eerste Romastyle drum&bass-party bezocht, het zal niet het laatste geweest zijn!  Op zondag getracht de verkiezingen enigszins te volgen vanuit een internetcafé.

Van alle dingen die zo anders zijn dan thuis, zijn het toch de palmbomen die het verschil maken! Bij elke palmboom voel je toch weer even dat je niet meer in je grijze thuisland vertoeft.

Vandaag heb ik – derde keer goeie keer - mijn codice fiscale bemachtigd. Ondanks het feit dat het kantoor officieel open is tot 13u, werden we reeds 2 dagen na elkaar weggestuurd rond een uur of tien met een krachtig: “chiuso chiuso! Domani! Domani!”

Deze keer moest het lukken: de wekker om 6u, zodat ik ruim 1,5 uur voor openingstijd ter plaatse was. Er stond al een klein groepje mensen, dat tegen 9u was aangegroeid tot een honderd man sterke meute. Bij mijn aankomst kreeg ik een papiertje waarop een nummer stond geschreven. Dit officieuze nummer was mijn waarborg om op tijd bij de machine met de officiële nummers te geraken, waarmee ik dan later die ochtend aan de beurt zou komen. Wat een gedoe!

Nog enkele uren laten kon ik blij als een kind met mijn pas verworven codice fiscale huiswaarts wandelen. Het was dan toch gelukt! Wandelen, want wegens een staking was er geen openbaar vervoer meer te bespeuren.

Ik ontdekte ook een derde supermarkt in mijn buurt: Aldi is dood, leve de IN’S!

29/09/2006

 

“come in she said, I’ll give you a shelter from the storm…”

 

Eindelijk! Dan toch een kamer gevonden. Ruim genoeg, in een appartement met 4 anderen, waaronder nog een architectuurstudent. Vanaf heden woon ik hier. Het voelt vreemd dat de zeggen, ergens wel opwindend. Abito qui! Ik woon vanaf heden in Largo Brindisi 2, in de schaduw van de oude stadsmuur aan de Porta San Giovanni, en onder de alziende ogen en gebiedende gebaren van de imposante heiligenbeelden op de San Giovanni in Laterano. In het avondlijke schemerlicht torenen zij indrukwekkender dan ooit tevoren boven de stadsmuur uit, zoals hun silhouetten schril afsteken tegenover gloeiend roze luchten.

 

Er is nog geen les, geen afspraken, geen enkele verplichting wacht me,… Op een of andere manier geniet ik van dit alleen zijn. Ik leef hand in hand met de stad. Geniet ervan om hier rond te dwalen, vol hoop maar zonder doel. Dwalen, dolen, flaneren. Uren en uren, kilometers, van viale over piazza, onder de strelingen van de warme middagzon. Derive!

En de stad, zij is zo schoon.

Geen verdwaalde kantoortoren tref je hier aan, geen glazen gedrochten en splinternieuwe shopping malls. Alleen maar warme kleuren, oude kerken, luiken en balkons,… Antieke kolommen en barokke gevels. En waar je ook komt: overal zie je wel een statige rij platanen, een overwoekerde ruïne, of een park waarin je wel duizend soorten groen kan onderscheiden.

 

“De zon komt op, de nacht verdwijnt, wie had dat gedacht?”

 

De zon is niet verdronken gisteren, ze is terug en straalt feller dan voordien! Al snel zijn de sporen van de zondvloed uitgewist en opgedroogd, alles is als nieuw. Een nieuw begin.

 

De zoektocht naar een kamer kan beginnen. Wat ik reeds had gehoord, werd ook voor m’n eigen ogen bewaarheid: het zou moeilijk worden. Te klein, te duur, te ver. Solo studentessa. No studenti. Piepklein, peperduur, mijlen ver. Op zoek naar een Italiaans telefoonnummer (+393209045842), gevolgd door lastige gesprekken in gebrekkig Italiaans van mijnentwege.

Mijn droomkamer gevonden, gezien, en niet gekregen. Kamers gezien waar ik geen dag in zou kunnen leven. Zou het nog wel in orde komen hier? Wat als ik niets beter vond?

Wanneer ik ontwaak is Rome in de rouw. Ze huilt tranen met tuiten. Geen zacht snikken maar een diep klaaglijk janken. We huilen samen en onze tranen vormen plassen, stromen, en zetten straten blank. Net waar iemand de straat over wil heeft zich een klein meer gevormd, wie niet zwemmen wil moet eromheen. Auto’s en bussen wagen zich erdoorheen, voetgangers vervloeken hun doorweekte sokken en duiken nog verder weg onder hun gegeselde regenschermen. Het is sinds 1922 geleden dat Rome zoveel water te slikken kreeg in één etmaal.

24/09/2006 èDag 0:

 

“For a minute there, I lost myself…”

 

Vandaag was een dag vol afscheid, evenals de nacht die eraan voorafging. Het zijn van die momenten waarop banaliteit veraf is, waarop woorden niet zomaar van je afglijden, als druppels van je regenjas in de zoveelste plensbui. Het zijn die zeldzame ogenblikken waarop elke klank en elk woord als  kleverige sneeuwvlokken op je neerdwarrelen, zich wanhopig  vastklampend  aan je winterjas, terwijl ze langzaam wegsmelten. Zoals ze gestaag de voering van je jas met ijswater doordrenken, zo neem je elk lief woord in je op, elke zachte omhelzing, vlugge kus of kameraadschappelijke blik. Om te koesteren.

 

Over vlucht FR6107 van Brussels South Charleroi Airport naar Roma Ciampino kan ik kort zijn. Laat ze nu voor altijd hun nut bewezen hebben: grote zonnebrillen verbergen méér tranen…Om alles wat ik zo lang zou moeten missen, en nog meer om wat me bij mijn terugkeer misschien niet meer wacht.